tessa-van-huut.reismee.nl

Zanzibar!

Ik ben inmiddels alweer een tijdje terug in Nederland maar ik wil toch nog graag mijn laatste weekje op papier zetten. De laatste blog die ik postte schreef ik in de bus richting Zanzibar. De busreis verliep prima. Het was lang (ongeveer 28 uur) maar er was onderweg veel te zien.


Aangekomen in Dar es Salaam moesten we pinnen en een busticket terug kopen. We hielden een taxi aan en reden de stad in. Het verkeer in Dar es Salaam is vreselijk, alle kruispunten staan volledig vast.  Door de files hebben we de laatste boot naar Zanzibar gemist. Onze taxi-driver vertelde ons dat we ook naar Zanzibar konden vliegen.  Nadat hij ons ongelofelijk had afgezet door een bizar hoge prijs voor ons taxiritje te vragen bracht hij ons naar het vliegveld. We betaalden 50 dollar en stapten het vliegtuigje in. Er pasten ongeveer 12 mensen in het vliegtuigje. Het was superleuk om met zon klein vliegtuigje over de prachtige omgeving te vliegen. We keken uit over de kleine eilandjes die langs de kust van Tanzania liggen. Na een korte vlucht van 30 minuten landden we op Zanzibar. Een taxi bracht ons naar ons hostel. Bij aankomst was het al donker maar het geluid van de ruisende zee verraadde het prachtige uitzicht dat we de volgende ochtend te zien zouden krijgen.


De volgende dag wandelde we door het sloppenwijkje beneden naar het prachtige strand. Ons hostel ligt aan de oostkant van het eiland. De stranden aan het oosten zijn prachtig en heel rustig. We hebben die dag heerlijk aan ons welverdiende bruine kleurtje gewerkt. Met uitzicht op het sneeuwwitte strand en de turquoise blauwe zee wat dat zeker geen straf.


De volgende dag besloten we scootertjes te huren om naar het noorden van het eiland te rijden. We vroegen ons hostel of ze wisten waar we dat konden doen. Dat wisten ze wel en even later stonden er drie scootertjes beneden. Het bleken scooters met een versnelling te zijn maar de verhuurders verzekerden ons dat wij dit wel mochten besturen met ons rijbewijs A. Dus wij kregen korte instructies over hoe we zo’n ding moesten besturen om vervolgens stuntelig door de sloppenwijk richting de weg te rijden. Eenmaal op de weg ging het een stuk beter en al snel genoten we met onze haren in de warme wind van ons tochtje. We werden op een kruispunt aangehouden door twee politiemannen die ons vertelden dat we een permit nodig hadden. Even later kwam er nog een mannetje die zei dat het wel oké was en ons liet gaan. Toen wij alweer een tijdje tevreden op ons motortje zaten werden we weer aangehouden. Deze politiemannetjes vertelden ons dat we niet alleen een permit nodig hadden, maar ook dat ons rijbewijs niet geschikt was voor deze scooters.
We hebben ongeveer een uur gestaan met deze politie agenten en hebben wij proberen uit te leggen dat wij niet wisten dat deze scooters onder motoren vallen en dat je in Nederland met een autorijbewijs ook op scooters mag rijden. We zouden allemaal een boete van 100 dollar moeten betalen. De politiemannetjes waren in het begin heel onaardig en wilde heel graag gezag uitstralen. Uiteindelijk werden ze wel wat vriendelijker en we hebben zelfs samen een banaantje gegeten. We belden de verhuurders en die kwamen naar de plek waar we waren aangehouden. Ze overlegden wat en toen kwam de politieman naar ons toe om te vertellen dat we mochten gaan. Hij had de politieposten verderop gebeld om te zeggen dat ze ons niet aan hoefden te houden. Dus wij stapten verbaasd op de scooters en reden verder. Waarschijnlijk konden ze met de verhuurders op een één of andere corrupte wijze dit afhandelen en hebben ze ons daarom weggestuurd.


De rit naar het noorden was supermooi. Wel gek om te zien hoe de lokale bevolking in armoede leeft terwijl er langs het strand bizar luxe resorts staan. Onderweg zwaaiden alle kinderen enthousiast naar de 6 blanken die voorbij raasden op hun scootertjes. Het noorden van Zanzibar is erg populair bij toeristen en daardoor ook een stuk duurder. Maar mooi was het zeker. We hebben heerlijk geluncht en gezwommen in het warme azuurblauwe water.
Die avond was er een fullmoon party op Zanzibar. Het feest was aan het strand bij een hotel. We hebben heerlijk gedanst met onze blote voetjes in het strand onder het genot van een cocktail. Het was erg gezellig. Onder het gemixte publiek (blanken en negers) stond ook een masai man in vol ornaat op de dansvloer.


De volgende dag hebben we weer lekker op het strand doorgebracht. Zonnen zwemmen, lunchen, zonnen en zwemmen.
De volgende ochtend vertrokken we vroeg naar Stone Town. Stone Town is de hoofdstad van Zanzibar. Vanaf hier vertrokken we met een klein bootje richting Prison Island. Vroeger werden op dit eiland slaven ontvangen die vanaf daar vervoerd werden naar de rest van Afrika. Nu is het een klein toeristisch eilandje waar je reuzenschildpadden kunt zien. De schildpadden zijn indrukwekkend om te zien. De oudste is 189 jaar maar kan eigenlijk niets meer. Na een korte tour over het eiland stapten we terug in het bootje om nog even te snorkelen bij het rif rond het eiland. Terug in Stone Town bracht onze gids ons naar een lokaal eettentje waar we hebben geluncht. Die middag bleven we in Stone Town om souvenirs te kopen. We aten ‘s avonds op een dakterras met uitzicht over de stad waar we ook de zonsondergang hebben gezien.


Dinsdagochtend ging onze wekker om 4.00 uur. We werden om 05.00 opgehaald voor de dolfijnen toer. Vanaf het zuiden van het eiland vertrokken we in een heel klein bootje de zee op, op zoek naar de dolfijnen. Onze piloot had ze al gauw gespot en voer in volle vaart richting de dolfijnen. Wij moesten onze snorkels opzetten en sprongen in het water zodra we dichtbij waren. Je kon heel dichtbij komen maar de dolfijnen zijn ook heel snel en zo weer weg. Dan klommen we weer in de boot om ze achterna te gaan. Zo zijn we een paar keer uit de boot gesprongen en er weer ingeklommen. Het was gaaf om zo dicht bij de wilde dolfijnen te zwemmen. Er zaten ook hele kleine kwalletjes in het water wat de hele ervaring compleet maakten. Met z’n 5en in de boot gillend van de prikkende kwalletjes en tegelijkertijd op fanatiek op jacht naar de dolfijnen. Na de tocht hebben we nog even bij het rif gesnorkeld. Het rif was hier nog mooier dan gister bij prison island.
Daarna was het pas tijd voor ontbijt. We konden aan het strand wat eten. We kregen vis, rijst, chapati, patat en bonen. Als ontbijt. Maar we hadden toen ook al een halve dag achter de rug. De rest van de dag hebben we weer lekker bij ons hostel op het strand doorgebracht.


Woensdag was alweer onze laatste dag op Zanzibar. Na het ontbijt zijn we naar het strand gegaan. Deze keer lagen we niet bij een resort omdat we maar een halve dag zouden blijven. Al gauw kwamen er wat kinderen uit het dorpje nieuwsgierig kijken wat die blanken daar op het strand deden. We hebben even met ze gespeeld, een korte Engelse les gegeven en wat spullen uitgedeeld. Samen met Lauren heb ik een watergevecht gehouden met andere kinderen die in het water aan het spelen waren.


Die middag namen we de ferry terug naar Dar es Salaam. We werden opgepikt bij de haven en bijna 2 uur later zaten we in een heel luxe huis met airco en een warme douche. Helaas sliepen we hier ook maar een half nachtje want de volgende dag om 6 uur vertrok de bus. De eigenaresse van het hostel hielp ons met het regelen van de taxi en de bus. We wilden nog wat plekken bijboeken in de bus en uit ervaring wisten we dat dat nog wel eens ingewikkeld kan worden. Ze heeft de busmaatschappij gebeld en het zou wel goedkomen zei ze.


Om 6 uur stonden we bij de bushalte te wachten toen een onrustige man ons naar de bus duwde en onze tickets meenam. Eenmaal in de bus kregen we nieuwe tickets waarop stond dat we naar Nairobi zouden gaan in plaats van naar Kampala. Een paar ruiten in de bus waren kapot waardoor er allemaal glas in de bus lag. Ik zat op de achterste bank tussen 4 forse Afrikaanse dames in. De bus reedt angstaanjagend hard en remde niet genoeg af bij drempeltjes waardoor iedereen achterin bij elke drempel tegen het plafond zat. Dit beloofde wat voor de rest van de reis.
Onderweg probeerden we aan de busdriver duidelijk te maken dat we toch écht in Kampala moesten zijn de volgende dag. De man was heel onduidelijk en wilde alleen in Swahili overleggen. Een aantal mensen in de bus bleken met hetzelfde probleem te zitten en wilde ons helpen. In Nairobi zouden we op een andere bus overstappen naar Kampala. Na 18 lange uren in de bus kwamen we aan in Nairobi. Het was inmiddels midden in de nacht en we hadden veel slechte verhalen over Nairobi (ook wel Nari’robbery’) gehoord. We waren nog met z’n drieën over want onze andere klasgenoten zijn in Arusha (Tanzania) uitgestapt. Onze busdriver zou vervoer regelen maar we moesten eerst Keniaans geld hebben. Dat hebben onze reisgenoten voor ons geregeld. We werden meegenomen naar een andere plek. Daar kwam weer een andere driver die ons gehaast meenam naar een andere bus. Deze bus was nog veel erger dan de eerste. We geloofden onze ogen niet toen we erna toe liepen. De bus had ongeveer plek voor 30 man maar zat al vol met zo’n 40 man. Bovenop de bus was 2 meter hoog aan tafels, dozen en vaten vastgebonden. Er waren wel drie stoelen vrij. Wij klommen verbijsterd over de spullen, kinderen en bagage richting de stoeltjes. Iedereen in de bus was weer erg enthousiast over de drie blanken in de bus. De bus reedt (ook veel te hard) de stad uit en om de chauffeur wakker te houden werd de hele nacht door keiharde Afrikaanse dancemuziek gedraaid. De ramen sloten slecht dus het was naast heel vol, lawaaiig en eng ook nog eens heel koud in de bus. Ik had al in veel volle bussen gezeten, maar deze was echt bizar.


De volgende ochtend vertelde een van onze medereizigers dat de bus helemaal niet naar Kampala ging maar naar het noorden van Kenia…
Op advies van onze medepassagiers zijn we uitgestapt in Kakamega. De driver vertelde weer dat hij wat voor ons zou regelen maar wij hadden ons lesje wel geleerd en vroegen hem of hij ons naar een special hire (taxi) wilde brengen. Daar liepen we weer met onze tassen door een stad waar ze niet erg gewend zijn aan onze blanke huidskleur. De taxi bracht ons naar de grens van Oeganda. Op de grens moesten we weer geld wisselen voor ons visum. Toen we met onze dollars aankwamen bij de douane bleken de dollars die we hadden te oud. Dus toen liepen we weer terug de grens over naar het wisselkantoor. De meneer in dienst was even bidden. Hij kwam gelukkig snel terug maar was ontevreden omdat wij hem vertelden dat hij ons oude dollars had gegeven. Hij heeft ons uiteindelijk wel geholpen zodat we weer terug naar de douane konden. Aangekomen bij de douane bleken Lauren en Ramona helemaal geen nieuw visa te hoeven kopen, want ze hadden nog een studentenvisa waarmee ze naar binnen konden. Dus konden we weer ons geld omwisselen.


Eenmaal in Oeganda ging onze reis een stuk voorspoediger. We hebben direct geld kunnen pinnen en een Matatu kunnen vinden naar Jinja en Kampala. Ongeveer 3,5 uur later zat ik weer eindelijk veilig in het vrijwilligershuis in Jinja. Wat een vreselijke reis. Wat eigenlijk 24 uur zou duren heeft uiteindelijk 36 lange vervelende uren geduurd. Achteraf kan ik er wel om lachen. Een beetje (:


In Jinja was een verjaardag van een vrijwilliger dus het was voor mij een feestelijk afscheid. ’s Avonds om 10 uur vertrok ik met Rianne naar het vliegveld. De vluchten verliepen heel soepel en al snel stond ik op schiphol te knuffelen met paps en mams.


Ik heb een geweldige tijd gehad en zal iedereen die ik in Oeganda hebben leren kennen ook niet snel vergeten. Ik wil in de toekomst ook zeker een keer terug naar Afrika.


Thank you, Uganda.

Safari safari

De laatste weken in de babies home waren heel leuk. Ik voel me erg op mn gemak en vind het super om 's ochtends binnen te komen en alle lachende gezichtjes te zien. We zijn bezig geweest om elke dag van de week een activiteit te plannen. De weekplanning hangt inmiddels aan de muur en het gaat goed. Anet (auntie van de Bulungikids) doet meetstal enthousiast mee met de activiteiten. Daarnaast zijn Lynn en Majelle bezig met het maken van een handboek waarin per kind zijn/haar situatie en 'leerdoelen' worden utgelegd.

In de weekenden heb ik twee keer een safari gedaan. De eerste was naar murchinsonn falls, in het westen van oeganda. Samen met onze klasgenten uit Kampala en wat andere vrijwilligers uit Jinja reden we in kleine busjes die kant op. Onderweg zijn we gestopt bij het neushoorn reservaat. De neushoorn is tijdens de periode van Idi Amin uitgestorven omdat ze gedood werden voor hun ivoor. Een aantal jaar geleden heeft Oeganda een paar neushoorns ontvangen uit Kenia en sindsdien zijn ze bezig om ze terug te plaatsen in het wild. Mooi om dat project (en de neushoorns zelf natuurlijk) te zien.
We reden verder naar murchison falls waar we aan het eind van de dag aankwamen. We verbleven in luxe tentjes met prachtig uitzicht over de Nijl. Na een luxe 4 (!) gangen menu zijn we gaan slapen. In de buurt van de wildparken zijn rangers continue bezig om de olifanten uit de buurt van de resorts te houden. Wel een bijzonder idee als je 's nachts wakker word van trommels dat er een olifant in de buurt van je tent is.
De volgende twee dagen door het park gereden en veel wild gezien. Onder andere giraffes, olifanten, buffels, nijlpaarden, hyena, zwijnen krokodillen en antilopen.
We hebben ook een boottocht gemaakt waar we veel wild en vogels vanaf het water konden zien. Vervolgens deden we een loodzware maar heel mooie wandeling gemaakt richting de watervallen. De watervallen waren erg spectaculair en een fijne verfrissing na de wandeling omhoog.
Het was een heel mooi en gezellig weekend. (De fotos staan al op mijn blog).

Het weekend daarop ben ik op safari geweest in queen Elisabeth. Om het overzichtelijk te houden: daar hebben we dezelfde dieren gezien, met daarbij aan toe gevoegd een moederleeuw met twee welpen. De accommodatie van deze safari was erg bijzonder. We douchten (warm!) onder de sterrenhemel en maakten een kampvuur met een prachtig uitzicht over de vallei en meer.
Onderweg terug naar kampala hebben we een 'chimp tracking' gedaan. Dit houdt in dat je een tocht van max 4 uur door het regenwoud doet, op zoek naar de chimpansees. We kregen allemaal kaplaarzen aan en onze gids liep voorop met zijn kapmes om de lianen weg te hakken om een 'pad' te creëren. We hebben uiteindelijk 3 uur gelopen en alleen hoog in de boom heel ver weg de chimpansees gezien. Dat was wel jammer, maar wandelen door het regenwoud was al een hele bijzondere ervaring.
Na een hele lange dag in de auto kwamen we weer in Kampala aan waarna wij nog doormoesten naar Jinja. We zaten in een grote overvolle bus die we deelden met mensen, kippen en kalkoenen.

Afgelopen weekend was alweer mijn laatste weekend in Jinja. In de afgelopen weken heb ik Jinja goed leren kennen en ik vind het een geweldige stad. De stad is (in vergelijking met het chaotische Kampala) heel rustig, mooi groen en er zijn veel leuke plekjes en activiteiten. Omdat er best vaak blanken komen word je normaal behandeld en word je maar af en toe afgezet (door een hogere prijs te betalen). Over het algemeen is iedereen super vriendelijk en verwelkomend.
Op zaterdag ben ik met twee meisjes op de boda naar de 'source of the Nile' gereden. Dit is dus de plek waar de Nijl ontspringt uit het victoriameer. Bij aankomst bleek dat oegandezen een toegang van 2000 betalen en iedereen uit de rest van de wereld betaald 10.000. Vervolgens betaal je voor de boottocht nog eens 50 dollar. Gelukkig had Annemarie haar boda-contact gebruikt om een vriend te vagen om ons in zijn mini vissersbootje naar de plek te varen. De source bleek niet meer dan een heel kleine stroomversnelling in de rivier te zijn. Maar het varen in het vissersbootje was ook in dit geval weer een ervaring genoeg. Die middag hebben we met alle vrijwilligers sinterklaas gevierd en lekker gegeten. (Mam, ik heb die komkommersalade met pinda en soya dressing gemaakt, weet je die nog? Super lekker! En alle ingrediënten zijn beschikbaar hier haha). 's Avonds was er een jamsessie in flavours. Iedereen met een beetje muzikaal talent mocht wat van zich laten horen. Het was een hele gezellig avond vooral omdat iedereen er was.
De volgende dag vierden Lynn en Majelle (twee vrijwilligers) hun verjaardag. Dit was op een hele mooie plek aan de Nijl waar we heel relax met iedereen hebben gezeten. Ze hadden gezorgd voor hapjes, taart en een vriend die gitaar speelde dus het was een hele mooie en relaxe middag.
Die avond zijn we heel lokaal ergens in een achtertuin gaan eten. We kregen een zelfgebrouwen drank die smaakte naar rauwe koude koffie en rauwe bonen. De drank werd geserveerd in een emmer waarin rietjes (die meer weghadden van elektriciteitskabels) stonden. Na één slokje op eigen risico vond ik het wel genoeg. Het eten (chapatti, rundvlees en kool) werd op een schaal geserveerd waar we allemaal vanaf aten (zonder bestek). Leuke ervaring. En lekker!

Na een heel mooi laatste weekend heb ik op dinsdag afscheid genomen in de babies home. Dat was wel lastig omdat je niet weet wanneer er weer vrijwilligers komen om voor de kinderen te zorgen. Ik heb wel gehoord dat Namasé (een meisje dat heel lang opgesloten heeft gezeten en sindsdien zichzelf continue slaat) binnenkort door een Amerikaans meisje geadopteerd word. Ze blijft in Oeganda wonen dus dat is voor dat meisje heel goed.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in de bus naar Zanzibar! Met 6 klasgenoten uit kampala ga ik daar een weekje van de zon genieten. De busreis duurt bijna 30 uur, en ik heb er nu zo'n 12 opzitten dus ik heb nog even te gaan.
Volgende bericht waarschijnlijk vanuit Zanzibar!

Tot snel! xxxx

Hakuna Matata

Vorige week was het redelijk rustig in de babies home. Ik heb elke dag met de Bulungikinderen gewerkt en er komt steeds meer structuur in de dagen.


Zaterdagochtend zijn we naar de babieshome gegaan om te verven. Het gebouw had door de jaren een beetje een verwaarloosd uiterlijk gekregen. De vieze witte muren krijgen en fris oranje/bruin kleurtje. Het was hard werken in de warme zon dus hebben we besloten om ’s middags onszelf te trakteren op een luxe lunch bij Flavours.


Het volgende weekend hebben we een wandeling gemaakt in Maburi forest. We vertrokken vanaf de matatu (klein busje) stop in Jinja. Het idee van een matatu is dat hij wegrijdt als hij vol is. Iedereen is dus druk bezig om zijn busje vol te krijgen. Bij het arriveren van 6 blanke meisjes op de parkeerplaats word iedereen natuurlijk helemaal wild. Uiteindelijk met z’n 6en in een busje beland en toen leek het busje ook wel vol te zitten. Volgens Afrikaanse begrippen was deze eigenlijk pas halfvol dus we gingen nog even verder zoeken naar passagiers. We reden kleine stukjes om steeds te stoppen en te vragen wie er mee wilde. Toen we met ongeveer 20 man en een paar kippen in het busje zaten reden we weg.


Het bos bevind zich ongeveer 20 km buiten Jinja. Daar stapten we uit om aan onze wandeling te beginnen.


Het bezoekerscentrum van het bos was heel verlaten en verwaarloosd, maar de wandeling was mooi. We hebben een uurtje gewandeld en hebben heel Jinja bij elkaar geschreeuwd toen er een slang het pad overstak. Vervolgens nog een keer toen we een stam rode mieren tegenkwamen die zich maar al te graag in onze blanke huid vastbeten.


Toen we thuiskwamen bleek het water in alle huizen op. Maar na ons avontuur wilden we wel heel graag even douchen. Dus pakten we een boda naar een backpackersresort waar we een heerlijk (warme!) douche hebben genomen. 


Op maandagochtend vertrok ik met een aantal andere vrijwilligers richting the village. De driver van Arise and Shine brengt elke week de vrijwilligers naar de village. Het is een reis van ongeveer 4 uur en onderweg stoppen we om te lunchen. We stoppen in een druk stadje waar weinig blanken komen, dus we worden flink aangestaard. Na een flinke lokale lunch en een stop bij het supermarktje voor eten en wc papier reden we verder op een onverharde weg. Het was een hele kunst om de grote gaten en modderpoelen te ontwijken, maar de driver reed er zeer behendig doorheen. Na een lange bumpy-rit kwamen we aan in the village. De village bleek niet meer dan 6 hutjes en een school te zijn. Later hoorde we dat in de omgeving meerdere compounds zijn (soms wel een uur lopen) die ook deel uitmaken van het dorp.  We gingen op bezoek bij de moeder van Sharon (oprichtster van Arise and Shine). De moeder van Sharon woont in een klein hutje in een compound vlakbij de school. In het hutje bleken enorme bankstellen te staan die bijna het hele hutje vulden. Eromheen lagen wat matrassen waar zij en haar kinderen/kleinkinderen sliepen. Na een hartelijke begroeting kregen we gekookte zoete aardappels. Best lekker, maar natuurlijk veel te veel voor onze kleine mzungu-maagjes.


Eenmaal terug bij onze compound hebben Ilse en ik een bezoekje gebracht aan de basisschool van Arise and Shine. Toen we aankwamen bij het eerste klaslokaal bleek er geen docent aanwezig te zijn maar zaten alle kinderen wel keurig aan hun tafeltje. Toen we om het hoekje van het klaslokaaltje keken begonnen alle leerlingen in koor een versje (of begroeting) op te noemen. Toen we vroegen waar de juf of meester was kregen we niet echt een duidelijk antwoord. Vervolgens liepen we verder naar de andere lokaaltjes waar ook geen docenten bleken te zijn. Het schoolhoofd zat buiten en blies zijn fluit toen de schooldag voorbij was. Blijkbaar zaten allen docenten (en het schoolhoofd) buiten te wachten totdat de schooldag voorbij was. De kinderen moesten nog een paar gebeden en versjes opnoemen voor het schoolhoofd voordat ze naar huis gingen. We hebben nog even met de docenten gekletst.


Die avond hebben we gekookt boven het kampvuur (spaghetti met currykruiden(?)). Daarna hebben we nog wat gelezen bij het kampvuur om vervolgens om een uurtje of 9 in bed te belanden omdat er toch echt vrij weinig te doen is in de village. De volgende ochtend wilde Annemarie een interview doen bij het health center van Kibuye. Twee lieve schoolmeisjes brachten ons erheen (ongeveer 20 min lopen op smalle dichtbegroeide zandpaadjes). De healthcenter bleek ook nogal verlaten maar er zaten wel twee mensen ergens achterin. Annemarie heeft haar interview met hen kunnen doen. Wel schokkend om te zien dat alle mensen in de omgeving het met deze gezondheidszorg voorziening moeten doen. Zeker als je hoort dat er heel veel ziektes zijn waar mensen last van krijgen door het gebrek aan hygiëne in het dorp.


Nadat we weer terug waren bij de compound was het ongeveer tijd om weer naar huis te gaan. We hebben drie boda’s gevraagd om ons te brengen naar Kamuli . De rit op de boda was erg indrukwekkend. Dwars door het roerige gebied met veel kleine hutjes her en der. Onderweg renden kindertjes enthousiast achter ons aan: ‘Mzunguuu!! Byeeee!! Byeeee!!’ We hebben weer in Kamuli geluncht. Daarna hebben we een matatu naar huis genomen.


De volgende dag was weer een gewone werkdag bij de babies home. We hebben muziek gemaakt met de Bulungi kinderen.


Donderdag willen we weer proberen te gaan zwemmen met de kids. Op donderdagavond vertrek ik naar Kampala want vrijdag ga ik op safari met mijn klasgenoten!


Dit was het voor nu.
Ik ga proberen morgen nog wat fot's te uploaden.


Tot snel xxxx

Babies home en weekendje Jinja

Week 2

Vorige week donderdag en vrijdag heb ik ook met de Bulungi kids gewerkt. Dat was erg leuk. Het is leuk om de karakters van de kinderen te herkennen en uit te vinden hoe ze geprikkeld worden. Samen met twee andere vrijwilligers wil ik een aantal activiteiten gaan plannen om met de kinderen te doen. Sowieso willen we elke week een keertje gaan wandelen. Momenteel komen de kinderen helemaal niet buiten de poort van het babies home.
De verhalen en situaties van de kinderen zijn heel extreem. Zo is er een meisje dat waarschijnlijk heel lang opgesloten gezeten heeft zonder eten of drinken. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat de ouders (?) wel eten voor haar neerzette, maar net buiten haar bereik. Puur om te 'treiteren'. Ik vind het heel moeilijk on dit soort verhalen te horen. Maar het maakt het wel heel bijzonder als je zo'n kindje dan vrolijk en veilig in de babies home ziet spelen.

Vorig weekend kwamen mijn minor-genoten die in Kampala verblijven naar Jinja. We ontmoette ze in Flavours (mzungu bar/restaurant). Daar hebben we gezellig met z’n allen gegeten. Lekker uitgebreid, en lekker westers.

Die middag zijn we met alle Nederlanders naar de Nile Resort geweest waar we even hebben gezwommen en vooral genoten van de zon. We zochten nog een plek waar de mensen uit Kampala konden slapen en wisten dat verderop een soort backpackers resort (Adrift) zat. Daar zijn we naartoe gegaan om een kamer te boeken en wat te eten.

Na laaang wachten op ons eten (maar dat zijn we inmiddels wel een beetje gewend) zijn we weer op 5 boda’s richting de stad gereden. Daar zijn we naar de office te gaan om een paar biertjes te drinken en onze Afrikaanse dansmoves te oefenen. (gaat nog niet zo goed).

De volgende dag zijn Rianne en ik op een boda naar de accommodatie van onze minor genoten gereden om daar de rest van de dag te plannen. We wilden met z’n allen gaan quad rijden dus zijn vertrokken richting De Bugagali falls. De weg was helaas erg onverhard en dat was met drie personen op een boda een hele ervaring. Ik heb nog steeds een beurse kont.

Eenmaal daar aangekomen kregen we aangeboden om een boottocht op de Nijl te doen. Dit klonk wel aantrekkelijk dus hier zijn we maar mee ingestemd.
Na een mooie korte wandeling naar beneden richting de Nijl zijn we op het bootje gestapt.

De boottocht was erg mooi, maar wel een beetje kort. We hebben veel vogels gezien, zijn even gestopt bij een grot en onze 4 gidsen vertelden ons over de Nijl en de dam die erin is gebouwd. Sinds de dam er staat zijn er geen watervallen meer. De watervallen waren een grote toeristische trekpleister en door het plaatsen van de dam lopen ze veel geld mis.

Die middag was in Uganda de Eclipse te zien! We hadden er al veel over gehoord en heel Oeganda leek zich erop te verheugen. Bij het Nile explorers camp zit een restaurant met mooi uitzicht over de Nile waar de de Eclipse hebben gekeken. Door cd’tjes als bril te gebruiken konden we in de zon kijken. Helaas was vanaf onze locatie de zon niet helemaal bedekt (het werd dus niet helemaal donker) maar het koelde wel tijdelijk af en de zon werd veel minder fel. Leuke ervaring.

Na de eclipse hebben we eten besteld, niet wetende dat het plotseling heel hard ging stormen. Wanneer het regent in Uganda ligt eigenlijk het hele land even stil omdat wegen bijna onbegaanbaar zijn. Door de diepe kuilen en het stof word het een flink modderbad. We hebben toch maar een taxi gebeld. Deze kwam wel flink wat later (na de storm) maar heeft ons ‘keurig’ (niet helemaal volgens Europese veiligheidsregels) terug naar Jinja gereden.

Maandag weer begonnen in de babies home. De dagen beginnen langzaam een beetje structuur te krijgen. Zowel in de babies home als daarbuiten. ‘s ochtens vertrekken we lopend naar de babies home. Dit is bijna 45 minuten lopen, maar het is fijn om een beetje te bewegen en er is genoeg te zien onderweg. Als de kinderen tussen de middag gaan slapen gaan wij lunchen. In de babies home krijgen we bijna altijd bonen, soms met rijst, soms met een soort rijstmeel. Het klinkt waarschijnlijk niet zo smakelijk maar het smaakt best oké.
’s avonds koken we meestal met alle vrijwilligers samen, erg gezellig.

We hadden met alle vrijwilligers gepland om donderdag met de kinderen te gaan zwemmen. De kinderen hebben hierbij 1 op 1 begeleiding nodig dus hebben we met alle vrijwilligers afgesproken om te gaan. Toen alle kinderen bezig waren met eten en wassen begon het te stormen. Dit is de hele dag zo door gegaan, dus we hebben niet meer kunnen zwemmen. Waarschijnlijk gaan we dat maandag doen.
Voordat ik hierheen kwam hoorde ik al dat het hele land stil staat als het regent, nu snap ik waarom. De wegen zijn volledig onbegaanbaar door de modder en de kuilen.
Donderdag hebben we dus de hele dag met de kinderen binnen moeten zitten.

Die avond zijn we met de vrijwilligers uit eten geweest, we wilden lokaal eten dus vroegen aan Oegandese vrienden waar dat goed kon. We kwamen terecht in een vieze donkere kroeg waar alle stoelen en tafels opzij werden geschoven voor onze komst. Achterin bleek een buffet te zijn waar je voor 10.000 shilling (=3 euro) een bord vol kon opscheppen. Het was echt heel lekker.

Ik begin steeds meer te wennen hier, en eigenlijk heb ik het ook steeds meer naar mijn zin. Het is al zo bijzonder om gewoon hier rond te lopen. Ik ben inmiddels ook al gewend aan de koude douche en de stroom die om de haverklap uitvalt.
Gelukkig is het heel gezellig met alle vrijwilligers.
Dit was het voor nu
Kusjes!

Welcome to Jinja!

Na een lange slapeloze reis kwamen we vrijdagochtend om 6.00 aan in Jinja. We zijn meteen onder de klamboe gekropen om te slapen. Ik woon in een vrijwilligershuis met verschillende internationale vrijwilligers. Het huis is voor Afrikaanse standaarden heel luxe, maar heeft helaas geen warm water :) Om een uurtje of 1 weer wakker geworden om naar de markt te gaan. Samen met Justine (schoonmaakster, guide en gastvrouw) zijn we de stad in gelopen. Het regenseizoen is hier bijna voorbij dus alles is heel mooi groen en in bloei. De stad is heel druk en levendig, iedereen is heel ijverig bezig of ligt juist te slapen. Op de markt hebben we wat groenten en fruit gekocht. Toen we bananen wilde kopen moesten we eerst de marktvrouw wakker maken, want die lag bovenop de bananen te slapen. 


Die avond zijn we met een groep vrijwilligers uit gegaan. Op boda boda's reden we naar de office bar. De bar was erg druk en gezellig. Als mzungu's maakten we weinig indruk met onze danspasjes aangezien alle afrikanen bijzonder soepele heupgewrichten hebben. En dan heb ik het niet alleen over de schuddende bilpartijen van de dames, maar vooral over de snelle ritmische pasjes van de mannelijke afrikaan. Ik moet nog even oefenen! 
Het was erg gezellig. 


Zaterdag zouden we een kijkje nemen in de babies home, maar dat is er niet meer van gekomen. We hebben die dag lekker rustig op z'n Afrikaans doorgebracht. 'S avonds hebben we met de vrijwilligers gegeten bij 2friends. Dit is een luxe resort met westers eten. Later die avond zijn we weer in the office beland om een paar biertjes te drinken. 


De volgende dag ging ik op zoek naar een nagelvijl in de stad. Mzungu! Mzungu! Where are you going? ...Het is gelukt! Een vriendelijke mevrouw liet haar assortiment aan nagelvijlen zien, die ze wel eerst even heeft afgestoft. 
In de middag ben ik met Rianne en Annemarie op de bodaboda naar het Nile Resort gereden om lekker te ontspannen en te zwemmen. 


De volgende dag was mijn eerste werkdag in de babies home. De rit naar arise and shine duurt ongeveer 10 minuten op de bodaboda en kost ongeveer 1500 ugandan shilling. De eerste dag heb ik geholpen bij de allerkleinste van de groep. De verzorgster was die dag alleen dus ze kon onze hulp goed gebruiken. 


Toen alle babys waren gewassen en de fles hadden gekregen ben ik een kijkje gaan nemen bij de Bulungi kids. Dit zijn de kinderen met een beperking. 'Bulungi' betekend 'oke' in Luganda. Ik vond het erg leuk om met ze te werken. Ze hebben veel begeleiding nodig maar zijn heel erg dankbaar voor het werk dat de vrijwilligers doen.


Mijn tweede werkdag heb ik de hele dag met de Bulungi kids gewerk. In de ochtend spelen de kinderen meestal buiten op het terrein. Het is een mooi terrein waar iedereen vrij kan spelen. De sfeer in de Babies home is heel relax, en ondanks dat er niet veel materialen zijn doet iedereen zijn uiterste best om alles zo goed mogelijk te laten verlopen.


We zijn 's middags een wandelingetje gaan maken met de Bulungi kids. Dit gebeurt blijkbaar niet zo vaak, want het was een hele onderneming, maar wel erg leuk om te doen. Ik denk dat het een goed idee is om dit vaker te doen.


De volgende dag heb ik weer met de Bulungi kids gewerkt. Het lijkt me leuk om de kids beter te leren kennen en te ontdekken wat ze nodig hebben en wat ze precies mankeert, want dat is van de meeste niet echt duidelijk.


Ik begin steeds meer te wennen hier. Ik moet zeggen dat ik in het begin wel echt een cultuurshock had. Niks is ook maar enigzins vergelijkbaar met de situatie in Nederland. Maar ondanks alles lijkt iedereen heel gelukkig en hard aan het werk om geld te verdienen. En tegelijkertijd gaat alles heel langzaam en zijn afsrpaken bijna niet te maken hier.
De 'no worries mate' van Australië is niks in vergelijking met de 'hakuna matata' van Afrika.


Dit was het voor nu. Groetjes uit tropisch Afrika


xxx

  • «
  • »

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel4Change